pani psycholog

Jak pokonać przeszkody na drodze do celu?

Jak pokonać przeszkody na drodze do celu?
pani psycholog

Agnieszka Zając

Tak samo jak powszechne jest podejmowanie postanowień, tak samo powszechne jest ich zarzucanie. Jak pokazują badania postanowienia kończą się porażką dla 88% osób. Po dwóch miesiącach pamięta o nich już tylko 60% z nas.

Przyczyn zaniechania realizacji swoich celów jest wiele. Mogą to być zarówno negatywne wzorce oraz przekonania, przekazane nam przez najbliższą rodzinę, jak i wpływ naszego otoczenia, czyli znajomych, kolegów ze szkoły czy z pracy. Często bywa również tak, że nikt nie nauczył nas walczyć o swoje marzenia, przez co przyjmujemy postawę bierną i godzimy się na życie bez wyzwań i bez zmian na lepsze.
A jak jest u Ciebie? Czy masz wrażenie, że od miesięcy utknąłeś w tym samym miejscu, lista zadań się nie kurczy i zastanawiasz się jak wreszcie ruszyć z miejsca?

Przeszkody napotykane na drodze do sukcesu

Strefa komfortu – hamulec rozwoju
Zmiany, nawet te na lepsze, są czymś nowym, z czym nasza psychika często nie do końca sobie radzi. Z natury nawet jeśli pożądamy zmiany, to równocześnie w jakimś stopniu się jej obawiamy.
Odpowiada za to nasze wygoda i przywiązanie do strefy komfortu.
Strefa komfortu to bezpieczna sfera naszych nawyków i przyzwyczajeń. Strefę komfortu znamy doskonale, czujemy się tam dobrze ale… nie rozwijamy się. Tkwimy w tym, co znane, bezpieczne, z czym jesteśmy obyci. Są to zarówno dobre jak i złe sytuacje, które obejmują nasze nawyki i przyzwyczajenia. Przebywanie w tej strefie jest łatwe, bo jest bezpieczne. A co czeka nas poza nią? Nieznane, obce, niebezpieczne? Ale również fascynujące i pełne wrażeń. Strefa komfortu jest niczym dobrze dopasowane i wysłużone, stare buty. Co tam, że są dziurawe i się rozpadają, kiedy wiemy jak w nich chodzić i jak uważać, aby przypadkiem się nie przewrócić.
Dlatego też z reguły jest tak, że gdy przebywanie w danej sytuacji nie jest dla nas na tyle męczące, aby coś w niej zmienić, to niezwykle trudno może przyjść nam decyzja o wyjściu ze strefy komfortu i podążeniu za własnymi marzeniami i celami. W ten sposób niestety bardzo często decyzje o zmianie swojego życia, czy podjęcie się realizacji nowych celów, następuje dopiero w sytuacjach kryzysowych, kiedy los brutalnie zmusza nas do zmiany, której wcześniej się tak bardzo obawialiśmy.
Nie musi tak być. Możemy zmienić swoje życie o wiele wcześniej, nie narażając się na traumatyczne przeżycia. Nie musimy czekać, aż sięgniemy dna, żeby się od niego odbić, bo doświadczenie to jest niezwykle trudne. Możemy zmienić swoje życie już teraz! I najczęściej wystarczą małe zmiany w swojej świadomości, które na zasadzie kuli śnieżnej wpędzą w ruch machinę samodoskonalenia.

„Im wyższy Twój poziom energii, tym bardziej efektywne Twoje ciało. Im bardziej efektywne Twoje ciało, tym lepiej się czujesz i bardziej wykorzystujesz swój talent do osiągania ponadprzeciętnych wyników.”

-Anthony Robbins

Nierealne cele
Jeśli cel nie jest realny do osiągnięcia to nie ma siły abyśmy go osiągnęli. Cele rozkładamy na etapy do zrealizowania, szukamy konkretnych możliwości do wykonania danego etapu, wkładamy te etapy w ramy czasowe.
Działamy. Nie pozostajemy w sferze „co by były gdyby”, ale „chcę żeby_____więc kolejny krok to_____”!
Marzenia są potrzebne, bo bez nich nie idziemy do przodu, bez nich nie pojawiają się cele.
Ale diamenty trzeba oszlifować, nadać im konkretne ramy i kształt.
Podziel cele na krótko- i długoterminowe. Doprecyzuj czego dokładnie pragniesz. Gdzie dokładnie jest meta? W jaki sposób będziesz mierzyć swoje postępy? Im bardziej konkretnie sformułujesz swój cel tym lepiej,

Brak planu
Jeżeli cele pozostają tylko w głowie, łatwo o nich zapomnieć w natłoku codziennych obowiązków. Zacznij zatem od małych kroków. Zarysuj plan na najbliższy rok, a później doprecyzowuj plany miesięczne i harmonogram na każdy tydzień. Napoleon Hill powiedział, że cel to marzenie z datą realizacji. Dlatego, gdy już ustalisz, jakie masz marzenia, przestań tracić czasu na odkładanie ich w nieskończoność.
Wiele osób rozpisuje sobie na kartkach to, co chcą osiągnąć i wiesza te zapiski w widocznym miejscu – przy łóżku, lustrze lub nad biurkiem. Warto to zrobić, ponieważ każdego dnia będziesz przypominać sobie spisane cele i tym samym motywować się do myślenia, co zrobić, żeby je spełnić.
Podejmij działanie!

Możesz stawiać cele, marzyć, wizualizować, motywować siebie i innych.
Jeśli nie będziesz umiał radzić sobie z blokadami i oporami, które stają Ci na drodze, to prawdopodobnie Twój wysiłek będzie syzyfową pracą. Także do dzieła!

Bardziej szczegółowo porozmawiamy o tym podczas czwartkowego webinaru. Podczas tego spotkania online dowiesz się, jak radzić sobie z tymi przeszkodami.
Link.

jak realizować cele
pani psycholog

Jeszcze tylko…

Jeszcze tylko.... odłóż odwlekanie
pani psycholog

Agnieszka Zając

Mam do napisania ważny artykuł Odkładałam to przez święta, ale termin oddania jest już blisko. Już zabieram się do pracy! Jeszcze tylko zaparzę kawę i coś do jedzenia. Muszę uprzątnąć biurko. Jeszcze tylko sprawdzę pocztę, odświeżę Facebooka. Jeszcze tylko pomaluje paznokcie i zaplanuje przyszłoroczne wakacje….. Robię tysiąc różnych rzeczy, tylko nie to co w tym momencie powinnam…. Brzmi znajomo?

Prokrastynacja.

Czy:
• Masz tendencję do przekładania wielu czynności i planów w bliżej nieokreślonej przyszłości, na jutro, na za tydzień?
• Nie potrafisz odpowiedzieć na pytanie: „Od czego by tu zacząć…?” i faktycznie przejść do działania?
• Koncentrujesz się na zadaniach krótkoterminowych, gdyż trudno Ci zobaczyć dalekosiężny cel, a co za tym idzie, brakuje Ci motywacji aby skrupulatnie pracować nad długotrwałymi problemami.
• Zawsze wyczekujesz na „lepszy moment” do rozpoczęcia zadania. Chwila obecna nigdy nie jest odpowiednia i potrafisz znaleźć dziesiątki usprawiedliwień, dlaczego jeszcze nie teraz?
• Zadania wykonujesz na ostatnią chwilę, denerwując się na siebie, dlaczego wcześniej na spokojnie tego nie zrobiłeś?
• Masz trudności w zarządzaniu własnym czasem, który często „przecieka” Ci przez palce.
• Wyznajesz teorię „podzielności uwagi”. Twierdzisz, że można robić efektywnie wiele rzeczy jednocześnie.

Jeśli chociaż połowa tych stwierdzeń jest Ci bliska to znaczy, że możesz mieć tendencję to odwlekania zadań na później.

Prokrastynatorzy mają ogromne problemy z zabraniem się do pracy i bardzo często uważani są po prostu za leni, osoby o słabej woli lub mało ambitne. Jednak prokrastynacja i lenistwo, to nie to samo. Człowiek leniwy czerpie ze swojego lenistwa przyjemność. Nie ma wyrzutów sumienia. Czuje się z tym dobrze i czasem w końcu coś zrobi. Zupełnie odwrotnie jest z prokrastynatorem – ma wyrzuty sumienia i cierpi z powodu tego odwlekania.

Jest to swego rodzaju konflikt wewnętrzny między stroną racjonalną, która doskonale wie i rozumie, że im szybciej upora się z obowiązkami, tym lepiej i bezpieczniej. Natomiast nieracjonalna część naszego umysłu oczekuje gratyfikacji tu i teraz, chce przyjemności, fajnych zadań i niemyślenia o obowiązkach, które się nagromadziły.
Nie tak dawno prokrastynacja została uznana za specyficzne zaburzenie, nazywane także „syndromem studentów” chociaż dotyczy nie tylko ich.

Bardzo obrazowym przykładem są właśnie zachowania studentów, którzy odwlekają w czasie moment zabrania się do nauki. Najczęstszą czynnością wybieraną zamiast przygotowywania się do egzaminów jest sprzątanie. Jest to zachowanie, które nazywamy samoutrudnianiem i które bardzo silnie łączy się z odwlekaniem. Chodzi o to, że zamiast wykonywać zadanie, student coś innego, ale równie ważnego, a przynajmniej tak chce sądzić. Wtedy jeśli nie zaliczy egzaminów, powie, że to nie jego wina, bo był bardzo zajęci i nie mógł się uczyć. Jeśli jednak zda, uzna, że jest zdolny. Udało mu się, mimo że poświęcił niewiele czasu na naukę. Zachowuje w ten sposób wysoką samoocenę i dobre mniemanie o sobie.

Samoutrudnianie ma też zastosowanie do czynności, co do których nie jesteśmy pewni, czy sobie poradzimy. Działa to szczególnie wtedy, gdy towarzyszy nam silny lęk przed porażką lub sukcesem.

Kolejne zagadnienie związane z odwlekaniem to perfekcjonizm. Amerykanie określają to jako „paraliż analizy”: z powodu zbyt wnikliwej analizy odwlekamy moment rozpoczęcia pracy. Chcemy, żeby coś było świetne, ale nie działamy. Ten rodzaj prokrastynacji bardzo często występuje u osób, które coś tworzą, a głównie próbują, oczekując na idealną wenę.

 

„Prokrastynacja jest jak karta kredytowa. Najpierw jest fajnie, a później dostajesz rachunek.”

-Christopher Parker

Dlaczego odwlekamy wykonanie określonych zadań? Powody zależą zarówno od osoby, jak i od zadania:
• Uznawanie danej czynności za nieprzyjemną lub nudną. Prokrastynatorzy natomiast unikają nieprzyjemnych aspektów swojej pracy jak najdłużej mogą.
• Słaba organizacja pracy. Osoby dobrze zorganizowane uzbrojone są w plany działania, listy czynności do wykonania i inne narzędzia wspomagające ich walkę z prokrastynacją.
• Brak wiary we własne siły. Prokrastynatorzy postawieni przed poważnym zadaniem często czują się przytłoczeni i zaczynają wątpić w swoje umiejętności. Obawiają się zarówno porażki, jak i sukcesu.
• Pułapka perfekcjonizmu – „Nie posiadam odpowiednich umiejętności, by wykonać to zadanie w tej chwili, więc nie wykonam go w ogóle.”
• Słabo rozwinięte umiejętności podejmowania decyzji. Prokrastynator, który waha się przed podjęciem decyzji, najprawdopodobniej w ogóle jej nie podejmie – będzie się obawiał, że może wybrać źle.

 

Prokrastynacja ma związek z naszą osobowością. Jeśli weźmiemy pod uwagę „wielką piątce”, czyli zestaw cech – neurotyczność, sumienność, ekstrawersja, otwartość na doświadczenie i ugodowość, które pozwalają opisać osobowość, to największy związek występuje między prokrastynacją a dwiema pierwszymi cechami. Najważniejsza jest sumienność. Można powiedzieć, że gdy ktoś jest sumienny, ma osobowość „antyodwlekacza”. Ale znaczenie ma też neurotyczność, która powoduje, że mamy więcej wątpliwości w stosunku do siebie i trudniej nam zabrać się za coś, bo nie wierzymy, że damy radę, nie wierzymy w siebie.

Dobra wiadomość jest taka, że nad prokrastynacją można pracować!

1. Często bywa tak, że odkładamy jakąś czynność wciąż i wciąż na później, bo jej ogólny rozmiar nas przytłacza. Dlatego pierwszą z metod radzenia sobie z prokrastynacją, jest rozpisanie sobie dużego celu na małe części. W ten sposób łatwiej będzie nam zacząć. Jeśli masz do napisania pracę doktorską (też ją odkładałam w nieskończoność) to wyobrażenie o napisaniu 200 stron może męczyć. Jeśli zatem zabierasz się za nią od dłuższego czasu, to podziel to zadanie na etapy. Nie pisz od razu całej pracy, zacznij od jednego zagadnienia, z dowolnej części. Przygotuj tytuły rozdziałów, nagłówki, przygotuj tabele z danymi, coś od czego łatwo będzie Ci zacząć, żeby wreszcie przełamać ten opór. Napisz kilka stron w tygodniu.

2. Bardzo ważna jest organizacja pracy. Najlepiej zrobić sobie listę rzeczy do wykonania. Staraj się nie odbiegać za bardzo od zadań z kartki, by się nie rozpraszać. Warto też poznać techniki zarządzania czasem, o których porozmawiamy podczas webinaru (szczegóły na dole strony).

3. Często odkładamy zadania, które są zwyczajnie nudne. Jednak warto je wykonać w pierwszej kolejności. Dlaczego? Chodzi przede wszystkim o nasz komfort psychiczny. Odkładając upierdliwe zadanie wciąż mamy je w głowie, męczy nas to, jest uciążliwe i uniemożliwia skupienie się na innych rzeczach. Zacznij od najtrudniejszego zadania (pamiętaj, że możesz je sobie rozpisać), a po jego ukończeniu odczujesz ulgę, a Twoja chęć do dalszej i motywacja mogą wzrosnąć.

4. Bywa również tak, że brakuje Ci motywacji, a to ona może pomóc przy walce z prokrastynacją. Najlepiej działają małe nagrody lub wyobrażaj sobie to uczucie ulgi i radości, jakie przyjdą po wykonaniu poszczególnych zadań. I koniecznie pochwal się za podjęcie tych działań na koniec dnia.

Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej o skutecznych sposobach przełamywania prokrastynacji, a także poznać aplikacje, które Ci w tym pomogą, zapisz się na bezpłatny webinar. Kliknij TUTAJ żeby dowiedzieć się więcej.

jeśli nie teraz to kiedy
pani psycholog

Dokąd zmierzasz? Znajdź chwilę dla siebie.

Dokąd zmierzasz? Znajdź chwilę dla siebie
pani psycholog

Agnieszka Zając

Czas dla siebie to czas kiedy wyłączasz cały mentalny szum, czyli natłok chaotycznych myśli, które pojawiają się zwłaszcza w stresujących sytuacjach i zaczynasz ze sobą rozmawiać z pełną uważnością na swoje emocje i potrzeby.

Bardzo się cieszę, że otworzyłeś ten artykuł i mam nadzieję, że będzie on chwilą dla Ciebie. Spróbuj na spokojnie odpowiedzieć na poniższe pytania:

– Kiedy ostatnio zrobiłeś coś dla siebie?
– Jak często w codziennym zabieganiu i natłoku spraw „pilnie do załatwienia” pamiętasz o swoich potrzebach?
– Jak często z poczucia powinności pozwalasz spychać swoje potrzeby na bok, coraz dalej i dalej?
– Jak często pozwalasz przesuwać swoje granice, rezygnując ze swoich zasad i wartości?

Czas dla siebie to moment kiedy skutecznie wyłączasz się, separujesz od otoczenia, żeby zastanowić się nad tym co czujesz, podsumować ostatnie wydarzenia i zastanowić się co chcesz z tym zrobić.

Każdy z nas musi znaleźć czas dla siebie każdego dnia. Jest to po prostu wymóg fizjologiczny stawiany nam przez nasz organizm. Tymczasem często rezygnujemy z siebie, bo mamy poczucie, że dzięki temu więcej zrobimy, zrealizujemy kolejne zadania, pozyskamy nowych klientów, zdobędziemy tytuł perfekcyjnej pani domu. Jednak dzieje się dokładnie odwrotnie – Twoja efektywność spada, szwankuje Twoje poczucie własnej wartości, a swoje zmęczenie i frustracje zaczynasz odreagowywać na najbliższych.

Jakie są sygnały, których nie warto bagatelizować? Oto kilka różnego rodzaju symptomów o podłożu psychologicznym, które wskazują, że być może osiągnąłeś już granice swojej wytrzymałości, a organizm upomina się o Twoją uwagę:

1. Apatia i obniżony nastrój

Każdy z nas przechodzi w życiu przez okres, w którym wszystko go drażni i trudno dopatrzeć się pozytywów. Mogą to być konkretne momenty lub dni, ale problem staje się poważniejszy, gdy nabiera charakteru przewlekłego. Jest to pierwszy objaw psychologiczny wskazujący na to, że musisz zacząć częściej przeznaczać czas dla siebie samego.
Czy rano wstajesz z łóżka z poczuciem, że po prostu nie masz siły, ani zdolności do tego, by przetrwać kolejny dzień, że nieustannie walczysz z porywającym Cię prądem, a osoby w Twoim otoczeniu ciągle czegoś od Ciebie oczekują?
Wszystko to, bez wątpienia, stanowi uzupełnienie tych z pozoru drobnych szczegółów, które ostatecznie łącznie tworzą ogarniające Cię poczucie dyskomfortu. Kiedy jednak staje się ono tak silne, że odczuwasz wewnętrzne napięcie i narastającą irytację, oznacza to zbliżanie się do punktu krytycznego Twojej odporności psychicznej. Musisz więc za wszelką cenę znaleźć jakiś sposób na to, aby „zresetować” swój umysł i pozwolić mu przez jakiś czas zająć się czymś relaksującym, znaleźć czas dla siebie, na swoje hobby, na zainteresowania lub po prostu na odpoczynek od codzienności.

2. Poczucie bycia w niedoczasie

Zjawisko w postaci wrażenia braku czasu na cokolwiek jest bardzo częstym objawem związanym z silnym poziomem wewnętrznego lęku. Nie sprowadza się ono jedynie do wyraźnego wrażenia ciągłych niedostatków czasu na wykonanie wszystkich zaplanowanych przez siebie zadań i czynności, ale także odnosi się do doświadczania utraty rzeczywistego poczucia czasu. Może to obejmować okresy od pół do kilku godzin, po upływie których doświadczasz przemożnego uczucia, że gdzieś Ci ten czas „uciekł” – wprawdzie coś w jego trakcie robiłeś, ale nie jesteś sobie w stanie przypomnieć co konkretnie i dlaczego zajęło Ci to aż tyle czasu. Jest to objaw niezwykle typowy dla stanów intensywnego, długotrwałego stresu i niepokoju.

3. Postrzeganie swojego życia jako porażki

Bez względu na to, co robisz, wynik swojej pracy ocenisz jako niezadowalający, zawsze masz jakieś „ALE”. Ta utrata wiary w siebie powoduje u Ciebie wrażenie, że wszystko jest poza Twoją kontrolą. Bez względu na to, jak bardzo się starasz i tak nic Ci się nie udaje. Ta frustrująca rzeczywistość jest wyraźną oznaką czegoś niedobrego dziejącego się w Twoim umyśle. Zazwyczaj wskazuje ona po prostu na znaczne przeciążenie psychiczne. To kolejny znak mówiący „zwolnij”. Zastanów się czy nie za wiele bierzesz sobie na głowę, czy jakiś zadań nie możesz oddelegować, może domownicy mogą Ci w czymś pomóc, a możesz trzeba inaczej zorganizować sobie pracę. Trzeba postawić sobie za priorytet własne zdrowie i poświęcić czas dla siebie i swoich przyjemności.

„Życie jest zbyt krótkie, aby pić niedobre wino, nie jeść lodów i marnować je na ludzi, którzy nie przeskoczyliby dla nas kałuży. Nie traćmy go na kiepski seks, nieszczęśliwe związki i wszystkie gówniane znajomości. „

-Rafał Wicijowski

4. Brak poczucia docenienia

Czy masz poczucie, że świat rzuca Ci kłody pod nogi i nieodparte wrażenie, że ludziom z Twojego otoczenia zależy na czymś zupełnie innymi, niż Tobie? Czy wydaje Ci się, że jesteś wykorzystywany przez innych i nikt nie docenia Twoich starań? To wrażenie uległości i bezbronności może istnieć wyłącznie w Twoim umyśle, ale może także być realne. Dlatego znajdź czas, żeby zastanowić się co dla Ciebie jest ważne, na jakie kompromisy jesteś gotów, a kiedy to już będzie rezygnacja z siebie.
Podczas chwili wytchnienia podsumuj co udało Ci się zrobić, za co możesz pochwalić się sam przed sobą. Silne i długotrwałe poczucie braku doceniania jest prostą drogą do wpadnięcia w depresję.

5. Objawy o podłożu psychosomatycznym

Gdy wpadamy w wir pracy często zachowujemy się jak roboty do osiągania sukcesów, odcinamy się od swojego ciała, jego potrzeb i żyjemy tylko w myślach. Jeśli nie przeznaczasz czasu dla siebie, nie masz miejsca na realizację swoich potrzeb, nie jesteś w stanie przeanalizować swoich priorytetów, ani pomyśleć o zmianach, które musisz zrobić, ciało prędzej czy późni samo upomni się o uwagę. Objawy, których możesz doświadczyć to problemy ze snem, zaburzenia odżywiania (np. napady wilczego apetytu), napięcia mięśni (zwłaszcza ramion i karku), bóle żołądka i zaburzenia pracy układu pokarmowego, nerwobóle czy ostatecznie depresja.

6. Zaburzone relacje z innymi

Gdy zaczynamy tracić kontakt ze sobą jeszcze trudniej porozumieć się nam z innymi. Swoje wewnętrzne żale i zmęczenie zaczynamy przerzucać na innych. Pojawiają się negatywne emocje, ponieważ mamy poczucie, że poświęcamy się dla innych, a oni jeszcze są niewdzięczni. Przerwij błędne koło kolejnych zadań i prób zdobycia tytułu „Mistrza Świata i okolic” i podziel się z bliskimi wszystkimi aspektami tego, co pozwoli Tobie poczuć się lepiej (przynajmniej w zamierzeniach). Zaproponuj wspólny spacer, czas offline, wypad do wesołego miasteczka. Jeśli bliscy nie chcą dołączyć nie bój się być „egoistą” i pojedź sam. Nie ma w tym nic złego, że na weekend gdzieś wyjedziesz lub spędzisz go z przyjacielem, przeciwnie – to bardzo zdrowe.

Zacznij mądrze o siebie dbać. Posłuchaj wewnętrznego głosu. I pamiętaj, że praca nie jest w życiu najważniejsza. Najważniejsze to przeżyć życie w zgodzie ze sobą.

poświęć uwagę sobie